Een hartverwarmende halve finale gezien met een deel van ons dorp. 1974 was een kort interbellum was in mijn eigen voetballeven. De studentenbeweging was belangrijker, werkte in de fabriek, en zag alleen de finale en die was droevig. 1978 speelde ik al weer lekker zelf, maar zag geen WK. Te veel bloed aan de paal in Argentinië, dus ik wilde niet kijken. Alleen jaren later nog weer de haren uit het hoofd vanwege die bal (zonder bloed) op de paal van Robbie Rensenbrink. 1988 was een paar jaar voordat ikzelf stopte met spelen. Met de hele selectie kijken in het cafe. Die halve finale tegen Duitsland zal ik niet licht vergeten. Na de wedstrijd de stad in. Tot het ochtendkrieken in de fontein op het Koningsplein in Nijmegen. In ernstig beschonken toestand om 5.30 naar bed. Om 09.00 uur in nog steeds kennelijke staat mijn collega's van de Hogeschool inwijden in de geheimen van Internet.
Deze morgen heel nuchter :-) want binnen een paar uur de opname in het Anthonius Ziekenhuis. Begint met groepsvoorlichting (echt iets voor mij). Heb zondag de DVD bekeken waarop alles van opname tot revalidatie in korte filmpjes was vastgelegd. Gek genoeg gaf dat een stuk rust. Heel duidelijk allemaal. Zeker ook een 12,5 minuut durende compilatie van een bypass operatie. Van het open zagen van je borstbeen tot het weer dichtnaaien van de wond. Het herstel zag er supersnel uit. Maar ik denk toch echt niet dat in zondag weer voor een groot scherm in Est naar de finale zal kijken.
Zo nu eerst de hondjes uitlaten en dan de laptop mee en wat andere spulletjes. Wordt vervolgd.
Groet,
Jerry.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten