De thoraxfoto is weer beter, maar laat nog steeds vocht zien. Het gevolg van al die intraveneuze toediening van plasmiddelen is ook dat mijn kaliumgehalte te laag is. En dus bijvoeren. Pillen en 20 cc kalium drank (eenmalig). Nou die drank is werkelijk ongelofelijk vies. Nu weer over op de plaspillen. Morgen weer verder kijken. Ik zet me maar in de modus dat deze tijger nog wat langer gekooid blijft.
Wat me brengt op mijnheer van Eijk. Woensdag kwam vanuit de IC naar de afdeling, in een prettige staat van delier. Hij hield zichzelf en ons de rest van de dag en de nacht daarop lekker bezig met vrolijke humm, humm geluidjes te maken, waarbij hij leuk met zijn tenen op de maat wapperde.
De tweede dag mag je voor het eerst wat eten. Pap. Dat wordt 's ochtends neergezet door de verzorgende. Maar die mogen het hem niet geven en hij kan er niet goed bij en al helemaal niet behoorlijk lepelen en de verpleging is uit het zicht, druk met de ochtendmetingen. Hij smeert zich onder. Zo verdrietig om te zien. En daar sta je vervolgens een oude man schoon te maken, pap te geven, te troosten en heb je er een vriend bij. Als een korte tijd later nadat een aantal medewerkers controles hebben uitgevoerd, staat alles weer zover bij hem vandaan dat hij verzucht: er is hier van alles maar je ken nergens bij. Er wordt echt hard en kundig gewerkt, maar ooh wat blijft patiëntenzorg lastig.
Wordt vervolgd.
Vrg. Jerry
Indeed, summertime again!
BeantwoordenVerwijderenDag Jerry, we hebben je in je tocht langs de afgrond gevolgd. Gisterenavond hebben we een lekker flesje wijn op je terugkomst gedronken. Daar ben jij voorlopig nog niet aan toe, vrezen wij. Dat blijft nog even vieze kaliumdrankjes drinken. Je verhalen over de verpleegafdeling en meneer van Eijk zijn zo herkenbaar. Als ik niet bezig was Wim te wassen en te voeren, omdat de verpleging dat niet als haar taak beschouwde, was Wim later wel bezig de overbuurman te verplegen. Ook een hartverwarmende (nou ja) herinnering die bij ons boven kwam was het totaal gebrek aan adequate communicatie. Wij zouden zeggen: welkom in de wereld van de ervaringsdeskundigen. Als ex-patiënten (hopenlijk heb jij ook gauw dat stadium bereikt) is er veel, heel veel te doen.
En verder kunnen we zeggen: betracht geduld gekooide tijger. Elke dag rust nu is drie dagen winst straks.
Lieve groeten en een kus, Daniella (ook namens Wim)