I got my own hell to raise of Bob till you drop

Niet schrikken van de titel. Het valt allemaal mee. Er is goed en minder goed nieuws. Het goede is dat het kaliumgehalte in het bloed weer op peil is. Ik heb het wat nagezocht. Maar goed ook want dan kan allerlei heel vervelende complicaties opleveren (zie oa Wikipedia). Maar elk voordeel heeft zijn nadeel. Ik was vanochtend ook weer bijna een kilo zwaarder dan gisteren. En dat kwam niet van die twee lekkere bordjes pasta die we gisteravond beneden hebben gegeten in laat ik maar zeggen het restaurant. Dus de furosemide (of lasix voor intimi) gaat weer omhoog van twee keer daags innemen, naar drie daags een portie. Het plassen is weer onstuitbaar. Wat ik niet kan uitstaan, dat ik nog niet heb kunnen uitvinden waarom mijn lichaam dit nu doet of anders waarom het niet gewoon netjes voor een goede vochtbalans zorgt. De verpleegkundige ploeterde er hevig op en heeft nu van mij huiswerk en het web geeft me niet veel houvast. Komt vast nog.

Dus nog niet naar huis. Ik las in een reactie van Daniella dat elke dag extra hier een hele hoop naar de toekomst oplevert. Dus blijmoedig zit het tijgertje weer zijn blog te typen. En voor het eerst muziek luisteren. Was weer helemaal vergeten hoeveel briljante, mooie (en weet ik verder welke superlatieven) muzikanten en albums er zijn. Begonnen met I got my own hell to raise. De comeback CD van Bettye LaVette enkele jaren geleden. Wat een vrouw, wat een doorleefde stem, wat een band. Na meer dan 20 jaar door het muziek establishment te zijn genegeerd was ze er een paar jaar geleden ineens weer met I Got My Own Hell To Raise. Kopen, luisteren, gewoon doen. Power to the old black ladies!!

En dan Bob Till You Drop het eerste album van Ry Cooder. De meesten van ons kennen het alleen van het nummer Little Sister. Maar ook juweeltes als The Very Thing That Makes You Poor (je snapt wel over hoe mannen door vrouwen worden uitgekleed :-) ). Hoe hij zijn slide guitar beroert, koude rillingen. Waarom nog luisteren naar een andere gitarist als je Ry Cooder kunt horen (nou ja ik kan er echt nog een heleboel noemen, maar ik laat me ff helemaal meeslepen).

De balans is: complicatie van 1e operatie bezworen met een tweede, alle waarden van bloed, tensie, etcetera staan weer ok. Alleen dat vocht nog onder knie krijgen (geen natte knieën). Vanochtend al even geprobeerd om helemaal zonder welke pijnmedicatie ook te functioneren, was minder goed ideetje, dus er zit weer lekker wat paracetamol in.

En verder. Tijd genoeg in de kooi van St Anthonius om nog meer te leren, te lezen en te luisteren.

Fijne zondag.

Jerry.